این مطلب رو با اجازه از وب سایت دل نوشت دات کام برداشتم:
فطر رويش جوانه هاي سبز عبوديت ، بر شاخسار تناور ايمان است. فطر شكستن بت خودپرستي به دست ابراهيم تقواي درونمان است.
يك ماه تو بنده برگزيده او بودي ، يك ماه ، احرام بندگي پوشيده بودي و پاي در ميقات عبادت او گذاشته بودي. يك ماه تو را انتخاب كرده بودند تا خودت ، حساب خودت را با خودت و خداي خودت روشن كني. يك ماه گذشت ، نمي دانم بيداري بودي يا در خواب ، دردي داشتي كه نگذارد تا صبح خوابت نبرد
و يا آنقدر بي درد بودي كه از سر شب تا به صبح ، حتي تكاني هم نخوردي ، نمي دانم فرصت يافتي تا قدر شبهاي قدر را بداني يا نه ؟؟؟ نمي دانم روزه هايت را با چه افطار نمودي ، با سكوت در برابر عظمت او ، با تضرع به درگاه او ، با اشك چشمان دل نگران از عذابش و يا برق نگاه اميدوار به رحمتش.
نمي دانم . گفتي رمضان ، زود مي آيد و دير مي رود ، اما حالا ديدي چه زود آخرين سفره افطاري را پهن كرده اي ، مي بيني كه دروازه رحمت بي انتهايش چه زود تنگ تر شد ، مي بيني كه بايد دوباره يك سال حسرت بكشي تا زنده باشي و يك رمضان ديگر ببيني.
نوشته شده در تاريخ Sat 13 Oct 2007 توسط آیلار
بوسه بر ماه می زنم.
هرگاه ابرهای سوءظن از
آسمانت رفتند
به ماه بنگر.
چرا که مانند هر شب...
بوسه ای عاشقانه در انتظار
توست!!!