بیا تا با کاروان عمر به سفر زندگی رویم چمدان هایمان را ببندیم و گذرنامه دوستی را ضمیمه قلبمان سازیم و کمر بند علم را محکم به دور کمرمان ببندیم.
بیا تا هنوز به مقصد نرسیده ایم یک بار دیگر کتاب تجربه را دوره کنیم ، تا در فرودگاه سرنوشت زیر دست و پای لگد کوب نشویم.بیا تا هنوز هواپیما به زمین ننشسته است یک بار دیگر چمدان اعمالمان را بگردیم،تا هنگام بازرسی گناهی در آن یافت نشود.
بیایید در این ماه عزیز کمی بیشتر قدر خودمان را بدانیم و اندکی به او نزدیک تر شویم.
.
.
الهی آنکه تو را دارد چه ندارد! و آنکه تو را ندارد چه دارد؟!
یادتون باشه تو این روزا ما رو فراموش نکنید.
التماس دعا
صاحب آرزوهای بر باد رفته بی خانمان آس و پاس،کسی که توی دانشگاه دنبال همه چیز می گرده جز دانش،کسی که تا صبح بیداره تا شب خوابه ، کسی که پایان ترم ، قبل و بعد از امتحان تصمیم می گیره از بالای برج میلاد خودش رو بندازه پایین، اما دل این کارو نداره.
کسی که سر کلاس چرت می زنه ،ساعتش و نگاه می کنه و هراز گاهی با خمیازه می گه استاد خسته نباشید.
کسی که هر ترم حدود سه یا چهار واحد ولولوژی می گیره و پاس می کنه و شرط وارد شدنش به دانشگاه موبایله!
بله شما رو می گم ، آره خود شما....
چیه؛ ناراحتی؟ تابستون تموم شد و هیچ کار مفیدی انجام ندادی، یه هفته دیگه هم باید بری بشین سر کلاس...
وای عجب تابستونی بود ، ولی با همه خاطرات خوب و بدش دیگه داره تموم می شه باید بچسبیم به این چند روزه که باقی مونده تا لااقل حداکثر استفاده رو ازش ببریم .کسی که هفتاد هشتاد روز، کاری نکرده این چند روز هم نمی تونه کاری بکنه پس بهتر فقط خوش بگذرونه ....
.
.
.
.
عشق مانند هوا همه جا، جاریست
تو نفسهایت را
قدری جانانه بکش
بوسه بر ماه می زنم.
هرگاه ابرهای سوءظن از
آسمانت رفتند
به ماه بنگر.
چرا که مانند هر شب...
بوسه ای عاشقانه در انتظار
توست!!!