سیزده رجب با کشف نجیب هستی اتفاق می افتد و زمینیان بر اهالی آسمان فخر می فروشند،تمامی ملائک پا به پای کبوتران چاهی به کعبه دخیل می بندند که فاطمه بنت اسد حامل نور است، نور علی نور.

قرار است مردی در کعبه به دنیا لبخند بزند یا برای دنیا بگرید که پنجره ها به احترام او باز می شوند، گلها با اجازه او شکوفا می شوند، دلها به بهانه او جاری می شوند و کعبه به حرمت او قبله می شود .

بلی، سیزده رجب سالروز تولد مولای متقیان حضرت علی (ع) است ،این روز فرخنده هزاران هزار بار بر تمامی پدران مبارک باد.

.

.

.

این روز فرخنده رو به پدر خودمم تبریک می گم ،از همینجا دستهای مهربونشون و می بوسم و بهشون می گم خیلی دوست دارم پدر...

                         

مهربانی را در دستان کودکی دیدم

که می خواست

با آب نباتش

اب شور دریا را شیرین کند

 

روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت . فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت:" می آید ؛ من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که دردهایش را در خود نگاه میدارد."
و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست. فرشتگان چشم به لب هایش دوختند، گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود : " با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست."
گنجشک گفت : لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام. تو همان را هم از من گرفتی. این طوفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی؟ لانه محقرم کجای دنیا را گرفت ه بود؟ و سنگینی بغضی راه کلامش بست.
سکوتی در عرش طنین انداخت فرشتگان همه سر به زیر انداختند. خدا گفت:"ماری در راه لانه ات بود. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آن گاه تو از کمین مار پر گشودی."
گنجشگ خیره در خدائیِ خدا مانده بود.
خدا گفت:" و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی!" اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود. ناگاه چیزی درونش فرو ریخت ...
های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد ...